[januari 2012]

Met grote regelmaat duikt – ook in mijn praktijk - de mening op: hou het kort, want de mensen lezen toch niet. De communicatieconsument moet vooral niet lastig worden gevallen met te veel tekst. Het moet snel, kort, krachtig en laat het beeld maar spreken. Maar is die hang naar het aanraken van inhoud, in plaats van doorgronden, nou bevorderlijk voor de kwaliteit van communicatie?

Het virus vreet aan het wezenlijke. In de massacommunicatie zijn kranten afgestemd op koppensnellers en beeldzappers, televisieprogramma’s razen voorbij en de You Tubes verpulveren alle hoor en wederhoor met snelle, vluchtige confrontatie. En de bladen? Ze zijn vooral glossy, in catchy style. “Het resultaat is oppervlakkige informatievoorziening, die vooral lekker weg leest en soms niet meer is dan een verkapte reclameboodschap”, stond onlangs in NRC NEXT. “Lifestyle en human interest overheersen de media. Het gevaar is dat deze ‘redactionele insteek’ de norm wordt voor serieuze media. Steeds vaker wordt de lezer in een comateuze, zelf geobsedeerde toestand gebracht, onder de valse noemer van diepgang.”

Hear hear.

In de business to business communicatie is het niet veel anders. Inhoud moet tegenwoordig primair verrassen en confronteren, mag maar in beperkte mate tot nadenken stemmen. Tijdens een seminar schreeuwde een web-goeroe me onlangs toe dat content snel saai is. Na afloop van zijn dynamische presentatie waarin hij heel veel even aanklikte – wegens tijdgebrek – sprak ik hem aan en liet weten dat Chapeau.nl een eigen webscan aanbiedt. Ik benadrukte dat de kwaliteit van de content daarbij centraal staat. En dat lengte van tekst ondergeschikt is aan iets dat daar boven staat: het doel van communicatie. Zijn reactie: Saai, boeit niemand. Video, je moet video’s gaan maken. Dat pakt mensen. Dertig seconden hé. En weg was ie.

Wat kort kan, moet kort. Als een beeld meer zegt dan woorden, doe mij het beeld. In de beperking toont zich de meester. Maar laten we altijd de inhoud centraal stellen bij het overbrengen, uitwisselen en consumeren van beeld én tekst. Opdat wij ons nooit meer hoeven te verontschuldigen. Tja, dat weet ik niet meer hoor. Het was toch een leuke afleiding? Weet je wat ook interessant is?

Vergeet de oppervlakte, die ‘kent’ iedereen. Verdiep, zink, daal af, vraag door, zoek uit en hoedt u voor het vluchtige. Het verdampt waar u bij staat en laat u achter in vertwijfeling. Ja, dat heb ik gehoord/gelezen. Leuke foto. Maar waar ging het nu precies over?

Johan van Ruijven