[april 2010]

Ik maak best veel mee. Ondernemen in de communicatiebranche is enerverend. De economische tegenwind haalt het beste uit jezelf boven om je bedrijf op koers te houden. Combineer dat met een druk privéleven en er is altijd wel wat aan de hand.

Maar, wie maak je daar deelgenoot van? En waarom? Een half jaar geleden werd Johan58 geboren, een twitteraar die nog wat onwennig om zich heen keek. Ik begon meteen signalen af te geven, driftig knipogend naar mogelijke volgers (nu tien in totaal). Ik stelde ook m’n grenzen: elke tweet en re-tweet zou iets met het vak te maken hebben. Geen Femke-achtig geneuzel over mijn schoenmaat of de kleur van m’n ondergoed.

Totdat ik enkele weken geleden mezelf betrapte op een writer’s block. Een grote klant erbij? Een korte reactie op de politieke debatten? De interviewtechniek van Bert Maalderink? Wie zit er eigenlijk op mijn 140 tekens te wachten?
Communicatie verdient inhoud, luidt onze pay off. Eigenlijk staat de lengte van die tweets haaks op inhoud. Natuurlijk, in de beperking toont zich de meester. Maar twittery, letterlijk ‘zenuwachtig’, het fladdert me te veel. Ik moet in de leer om kort en oppervlakkig te zijn.

Kortom: Johan58 zit vast in de korte boodschap en kan het niet meer volgen. Mag ik u een brief schrijven? Ik heb net zóveel postzegels gekocht dat het me een vuvuzela opleverde. Dat kwettert tenminste lekker weg. Zo lang, ongenuanceerd en hard als ik maar wil.

Johan van Ruijven